Nu mijn handen geen instrument meer kunnen bespelen, neem ik de toevlucht tot Ai. Ik voed het programma Suno met teksten en akkoordenschema's van vroeger. Het resultaat is anders dan hoe wij het vroeger speelden, maar heel aangenaam om naar te luisteren. Inmiddels vormt zich een heel nieuw repertoire en vul ik Spotify met oude en nieuwe muziek. In mijn hoofd bedacht, door Ai gebracht.

6-7-2024

‘Hij zegt dat de nieuwswaarde van mijn foto nihil is. Ieder jaar duiken er weer foto’s en ooggetuigenverslagen op van onderzeeërs rond Bornholm. Zowel de getuigenissen als de veelal getruucte foto’s worden niet meer serieus genomen. Komkommernieuws waar geen tzatziki van te maken is.’ 

Eind september 1986 deed ik in het Bouwes Palace te Zandvoort, samen met 17 andere cursisten, de omscholing tot restaurantkok. Een samenwerking tussen de SVH en de gewestelijke arbeidsbureaus van noord Holland.

Stine heeft slechts twee elektrische plaatjes ter beschikking om voor veertien man pannenkoeken op te bakken. Ze werkt zich in het zweet en vraagt paniekerig mijn hulp. Niet die van Jens die met de Bager familie aan het bier zit, niet die van Mette, die de jongste zingende zoon aan het versieren is, maar van mij.

Het vocht verdampt snel. De suikerstroop kleeft zijn vleugels vast aan zijn lichaam. De wesp zal versuikeren en dit gevecht verliezen, hoe dapper hij ook strijdt. Met de punt van mijn kekke laarsje druk ik het insect krakend dood.

Stine, Mette en ik moeten belasting ontduiken door laag te blijven in een auto die bestemd is voor goederenvervoer.‘Rij je met een grijs kenteken?’, zeg ik tegen Jens.‘Nee hoor. Gewoon zwarte letters op een wit bord met daaromheen een rode rand’, antwoordt hij verbaasd.